Innymi znanymi latynoamerykańskimi dyktatorami byli: generał Rafael Trujillo, sprawujący władzę w Dominikanie w latach 1930-61; Fulgencio Batista, rządzący w latach 1934-44 i 1952-59 na Kubie; przedstawiciele rodziny Somoza, władającej Nikaraguą niemal bez przerwy wiatach 1936-79. Nieco bardziej kontrowersyjną postacią był Juan Domingo Peron, pułkownik należący do junty wojskowej, która w roku 1943 przejęła władzę w Argentynie. Jego program pomocy socjalnej zjednał mu szerokie poparcie społeczne, dzięki któremu w roku 1946 wygrał wybory prezydenckie. Jego rządy łączyły w sobie elementy autorytaryzmu i socjalizmu (nacjonalizacja banków, kolei, sieci telefonicznej i części przemysłu; reformy mające polepszyć sytuację robotników). Z biegiem czasu rządy Peróna były coraz bardziej restrykcyjne, m.in. zniósł wolność prasy i swobodę zrzeszania się, wszedł w niebezpieczny dla siebie konflikt z Kościołem katolickim, co zakończyło się rzuceniem na niego ekskomuniki. Czynniki te, jak również pogorszenie sytuacji gospodarczej, doprowadziły do odsunięcia Peróna od władzy i jego wygnania z kraju w 1955 roku. Jednak jego doktryna polityczna, określana mianem „peronizmu" pozostała bardzo wpływowa w Argentynie.