Rewolucja meksykańska obrosła wieloma legendami, niejednoznaczne są również interpretacje historyków. Dzięki niej niewątpliwie stworzony został grunt pod przyszłe zmiany, z których najważniejsze miały miejsce za prezydentury Lazaro Cardenasa (1934-40) - podczas jego kadencji przeprowadzono nacjonalizację kolei i przemysłu naftowego oraz reformę rolną. W Meksyku rozwinął się unikalny ustrój, będący kompromisem pomiędzy kapitalizmem i socjalizmem - dominuje jedno ugrupowanie. Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna, która dzięki zwrotom politycznym utrzymuje pod swą kontrolą najważniejsze ugrupowania społeczne, administrację i instytucje państwowe. Pomimo licznych kryzysów rządy tej partii przyniosły krajowi postęp i industrializację. W innych krajach latynoamerykańskich władza najczęściej znajdowała się w rękach dyktatorów, którzy pozycje swoje osiągali w drodze wojskowych zamachów stanu. Najgorszą sławą okryli się Francois Duvalier, słynny „Papa Doc", który w latach 1957-71 sprawował krwawą dyktaturę w Haiti, oraz jego syn Jean-Claude, odsunięty od władzy w 1986 r. i od tego czasu przebywający na wygnaniu we Francji.