Jednym z najbardziej dramatycznych momentów w historii Ameryki Łacińskiej była rewolucja meksykańska (1910-17). W jej pierwszej fazie odsunięty od władzy został dyktator Porfirio Diaz de la Gruz, a prezydentem został liberał, Francisco Ma-dero, który rozpoczął politykę umiarkowanych reform. Radykalny ruch chłopski, na czele którego stali Emiliano Zapala i Francisco Yilla. zarzucił mu zdradę rewolucji. W 1913 r. Madero został obalony i zamordowany przez generała Huertę, który sam musiał ustąpić rok później pod naciskiem liberałów i oddziałów chłopskich. Ostatecznie na czele państwa stanął polityk liberalny Yenustiano Carranza, którego celem było wprowadzenie w życie idei narodowego kapitalizmu (między innymi nacjonalizacja firm wydobywających ropę naftową, państwowa ochrona praw robotników, ograniczenie praw Kościoła katolickiego). By to osiągnąć, musiał pokonać oddziały chłopskie, z którymi walki trwały do 1920 roku.