Interwencja na Kubie rozpoczęła okres szczególnie nasilonej aktywności amerykańskiej w krajach Ameryki Łacińskiej. W 1903 r., z inspiracji i przy wsparciu USA, Panama oddzieliła się od Kolumbii. W rezultacie USA uzyskały w dzierżawę Kanał Panamski, łączący Atlantyk z Pacyfikiem. Od roku 1979 trwa proces przywracania strefy kanału pod bezpośrednie zwierzchnictwo rządu panamskiego. W 1904 roku doktryna Monroe została rozszerzona przez interpretację prezydenta Theodore Roosevelta, dopuszczającą interwencję zbrojną Stanów Zjednoczonych w Ameryce Łacińskiej. Celem takich interwencji miało być ustanawianie „dobrych rządów"' wszędzie tam, gdzie obecność „złych rządów" mogła stanowić pretekst do interwencji krajów europejskich, na przykład w celu odzyskania nie spłaconych długów. Chociaż faktycznie sytuacja finansowa wielu krajów latynoamerykańskich była niestabilna, to jednak interpretacja Roosevelta dawała Amerykanom pretekst do interwencji w dowolnym miejscu i czasie.